Een paar weken terug kwam het woordje ‘ONTSPOORD’ in mij op…

Het voelt alsof ik ontspoord ben geraakt van mijn weg die ik vroeger voor ogen had. Een weg met een richting bepaald door een beeld van buitenaf, verwachtingen van de rest rondom mij, het volgen van een gangbaar en enigszins logisch pad…
Nu voel ik hoe ik er ergens zo ontzettend van ontspoord raak. Dat ik op een ander pad raak.
Ergens is het beangstigend omdat ik voel dat deze trein momenteel aan zo’n razend vaart van het pad afgaat alsof er geen houden meer aan is en dus geen weg meer terug is. Een laatste diepe sprong in het onbekende om dit ‘oude’ pad achter mij te laten. Ook al zal het steeds ook een deel van mij blijven. Het een soms nog twijfelend afvragen wat de ander van deze ‘ontsporing’ zal denken.
Aan de andere kant voelt het zo ontzettend bevrijdend. Omdat het een nieuw spoor is waarin ik zo ontzettend dicht bij mezelf kan blijven en een trouw kan blijven aan mijn innerlijke kompas. Een zo veel dichter naar mijn eigen natuur toe groeiend.
Zo’n ontzettend verschil met wat ik in 2014 schreef:
‘Wat te doen als je je verloren voelt…
Verloren in de wereld
Verloren in het leven
Verloren in je eigen zijn…
Hoe raak je terug?
Hoe vind je jezelf terug?
Hoe vind je de juiste richting?
Hoe weet je wanneer je het juiste pad betreedt?
Hoe weet je of je de juiste betekenis aan je leven geeft?’
Ik voelde me dan echt zo verloren, zo veel vragen die ik niet leek te kunnen beantwoorden.
Het is een echte zoektocht naar de weg terug, naar mezelf, geweest.
Een pad van verbinding met mezelf. Er was wat moed voor nodig om te durven kiezen voor een ander pad (ik voel me dan ook zo ontzettend dankbaar voor de vele mensen die me inspireerden en me dat extra duwtje gaven). Een herverbinden met mijn lichaam, wat meer uit mijn hoofd te gaan en een terugkeren naar mijn hart en buik(gevoel). Want nu voel ik het echt dat dit ontsporen me naar het ‘juiste’ pad begeleid, naar een pad die ik graag wil bewandelen, me zo veel meer bezieling heeft, een verbinding vanuit mezelf met de anderen. Een leven bewandelen vanuit zo veel meer bezieling en op pad gaan met een open hart. Thuis komen in mezelf en bij een steeds groter wordende groep ‘gelijkgestemden’. Tegelijkertijd verdiept het bepaalde andere verbindingen.
Het schept een vertrouwen in het bewandelen van dit enigszins onvoorspelbare pad, omdat ik door stappen op dit pad te zetten al zo veel moois om mijn pad heb gekregen. Soms echt ook ongelooflijke dingen, dat het aanvoelt als één of andere magie…
Hoe bewuster ik me word en met een open blik kijk, hoe mooier het pad lijkt te worden, hoe meer ik de veel kleine richtingaanwijzers rond me heen zie. Hoe meer ik het gevoel en vertrouwen krijg dat er ergens voor mij gezorgd wordt als ik trouw blijf aan mezelf en het pad dat voor me ligt.
Ik voel me zo dankbaar voor de vele mensen die stukken met me mee gewandeld hebben en mij inspireerden en de ogen openden voor het ‘zien & vooral voelen’ van dit pad. Die me het vertrouwen gaven om te durven luisteren naar mijn innerlijk kompas en dieper weten en voelen. Die me een voorbeeld toonden van hoe je ook zo bezield kunt leven, vanuit een authentiek-zijn. Een durven stil vallen door meditatie, loslaten van het zijn wat ik doe en groeien naar ‘zijn’. Hoe de natuur en paarden (dieren in het algemeen) mij ook zo laten verbinden met deze diepere stukken in mij, die de weg ergens wel weet, of toch althans de eerstvolgende stappen die ik kan zetten. Hoe ik via dans en beweging ook terug kon zakken in mijn lichaam. Hoe de beweging mij ook verder voedt en me inspireert, de energie brengt om stappen op dit pad te blijven zetten.
Ook al weet ik niet waar deze weg toe zal leiden en lijkt deze zo veel meer onvoorspelbaar dan de ‘normale’ uitgestippelde weg. Ik voel me zo veel minder verloren op deze weg en in deze ‘nieuwe wereld’. Het maakt me alvast benieuwd naar waar dit ontsporen me toe zal leiden. Maar ik heb er zo ongelooflijk veel zin in om dit pad en de nieuwe wereld die voor me ligt te gaan verkennen, stap voor stap…
Het vraagt een overgave aan dit ontsporen en vertrouwen op deze weg. Dus NEE er lijkt geen stoppen meer aan en JA! Ik wil me er gewoon zo in vertrouwen aan overgeven en deze weg verder bewandelen… Een weg die echt als thuis komen aanvoelt…